W XI w. Polską władał Władysław Herman. Książę i jego małżonka     Judyta od dawna prosili Boga o potomka. Dziedzica tronu potrzebował także kraj, zagrożony wyniszczającymi walkami o władzę między książętami. Zapobiec im mogła jedynie ciągłość dynastii. Wtedy biskup wielkopolski udzielił księciu rady: jest pewien święty w kraju  dalekim, we Francji, który tak wielkie zasługi ma u Boga, że każdy, kto  w nim ufność złoży, może otrzymać łaskę, o jaką się doń zwróci. Ów  święty zwie się Idzi.
    Św. Idzi jest patronem małżeństw proszących o dar potomstwa. Opiekuje się matkami karmiącymi, pasterzami, zabłąkanymi oraz zwierzętami. Pomaga ludziom owładniętym strachem; do niego mogą udać się po pomoc ci, którzy lękają się spowiedzi i mają problemy ze szczerym wyznaniem grzechów. Wspomnienie tego świętego Kościół obchodzi 1 września.
                       

                        Narodziny księcia

                           
    Książę posłuchał słów biskupa i wyprawił posłów do opactwa św. Idziego we Francji. Mieli oni prosić tamtejszych mnichów o odprawienie modłów przy grobie świętego, który słynął z tego, że bezdzietnym małżeństwom wypraszał u Boga łaskę potomstwa. Posłańcy wieźli bogate dary dla opactwa, m.in. figurkę dziecka wykonaną ze złota. Niedługo po powrocie posłów z pielgrzymki księżna urodziła syna, któremu rodzice nadali imię Bolesław, a historia dodała przydomek Krzywousty.
    Szczęśliwi rodzice ufundowali w Krakowie u stóp Wawelu kościół p.w. św. Idziego (świątynia ta istnieje do dziś) i tym samym zapoczątkowali kult świętego na ziemiach polskich.
    O narodzinach księcia Bolesława Krzywoustego wiemy z najstarszej polskiej kroniki, której autorem był Gall Anonim (niektórzy historycy twierdzą, że przybył on na dwór polskiego władcy właśnie z opactwa św. Idziego we Francji).
                       
                        Płaszcz Idziego
                           
    Kim był znany z cudów opat Idzi? Urodził się w Grecji w VII w. Jego imię w oryginale brzmi Egidiusz. Pochodził z królewskiego rodu. Jego rodzice byli niezwykle pobożni. Dali synowi nie tylko najlepsze wykształcenie, ale przede wszystkim nauczyli go miłości do Boga i bliźniego. Trudno się zatem dziwić, że Idzi od młodości znany był z pobożności i czystości obyczajów. Po śmierci rodziców majątek rozdał ubogim. Jego uczynki miłosierdzia sprawiły, że ludzie zaczęli uważać go za świętego. Przychodzili do niego po radę i otuchę, polecali się jego modlitwom. Zasłynął jako lekarz duszy i ciała. Idzi nie życzył sobie jednak rozgłosu. Postanowił uciec przez sławą cudotwórcy i zostać pustelnikiem. Kiedy opuszczał Ateny, spotkał chorego biedaka, którego okrył swoim płaszczem. Gdy tylko żebrak włożył płaszcz Idziego, natychmiast odzyskał zdrowie.
                       
                        Polowanie na łanię
                           
    W poszukiwaniu samotni Idzi dotarł na ziemie dzisiejszej Francji. Na kryjówkę przed światem wybrał jedną z grot w pobliżu rzeki Rodan, gdzie spędzał czas na pobożnych rozmyślaniach. Żywił się ziołami, korzonkami, leśnymi jagodami i miodem. Do jego pustelni przychodziła jedynie oswojona łania. Bóg jednak nie chciał, żeby pamięć o świętym pustelniku zaginęła.
    Pewnego razu łanię wytropiły ogary polującego w tych stronach króla. Psy rzuciły się w pościg za zwierzyną i zatrzymały się przed grotą Idziego, w której schroniła się łania. Po chwili przed grotę dotarł myśliwski pościg. Król zsiadł z konia, napiął cięciwę łuku i wypuścił strzałę prosto do kryjówki pustelnika. Po chwili wszedł do wnętrza jaskini i ze zdumieniem ujrzał łanię leżącą u stóp rannego człowieka.
    By wynagrodzić pustelnikowi wyrządzoną niechcący krzywdę, król chciał ofiarować mu wielkie skarby. Idzi odmówił przyjęcia bogactw. Zgodził się natomiast, żeby król ufundował klasztor.
                       
                        Opactwo św. Idziego
                           
    Z biegiem czasu wokół świętego zaczęli się gromadzić uczniowie. Św. Idzi - widząc w tym wyraźną wolę Bożą - został opatem tworzącej się wspólnoty zakonnej. W klasztorze przestrzegano reguły św. Benedykta nakazującej modlitwę i pracę.
    Po śmierci opata Idziego przy jego grobie dokonywały się liczne cuda. Bardzo szybko klasztor stał się kolebką kultu świętego. Wokół opactwa wkrótce wyrosło miasto nazwane imieniem św. Idziego - po francusku Saint Gilles. Obok grobu św. Jakuba w Composteli
    (w Hiszpanii) był to największy ośrodek pielgrzymkowy średniowiecznej Europy.

Grób św. Idziego w Saint Gilles we Francji. Opat, już za życia uważany za dobroczyńcę, nie przestał pomagać ludziom po śmierci. W tym miejscu za jego wstawiennictwem dokonują się liczne cuda.